در بیستمین سالروز تصویب کنوانسیون حقوق طفل و روز جهانی جلوگیری از سو استفاده از کودکان، کمیسیون مستقل حقوق بشر و نهادهای مدنی، از افزایش خشونتها علیه کودکان ابراز نگرانی میکنند.
 
برعلاوهی محرومیت کودکان افغان از حقوق اساسی شان، وضعیت خراب امنیتی مشکلی دیگر است که کودکان افغانستان را متضرر ساخته است.

حق حیات، از اساسیترین حقوق بشری هر طفل است، اما در افغانستان این حق به شکل گسترده نقض شده است.
 
حمیده برمکی، کمیشنر بخش حمایت از حقوق اطفال در کمیسیون مستقل حقوق بشر، میگوید: "بیشترینه موارد نقض حق حیات طفل در سال گذشته و امسال، در اثر بمباران هوایی نیروهای ایتلاف بینالمللی و نیروهای پولیس ملی کشور و اردوی ملی و امنیت ملی بوده. به همین ترتیب نیروهای مخالف دولت هم زمانی که مکاتب و محلات مسکونی و شفاخانهها را هدف قرار داده اند، باعث قتل اطفال شده اند".
 
 آبا این وجود آماری در مورد تعداد اطفالی که در جنگ و حملات به قتل رسیده اند، در دست نیست.
 
کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان میگوید 228 کودک توسط امنیت ملی و پولیس ملی توقیف گردیده بودند که براثر تلاشهای این کمیسیون رها گردیده اند. همچنان، این کمیسیون میگوید سه کودک برای مدتی به شکل غیرقانونی در زندان بگرام به سر میبردند، اما فعلا از زندان خارج ساخته شده و در مرکز اصلاح و تربیت اطفال به سر میبرند.
 
سو استفادهی جنسی، دیگر مورد نقض حقوق کودکان در افغانستان است. در این اواخر، تجاوز جنسی به کودکان افزایش یافته است.
 
حمیده برمکی میگوید در سال جاری 37 مورد تجاوز جنسی به کودکان در کمیسیون مستقل حقوق بشر ثبت شده است. این درحالیاست که به دلایل عرفی و از آنجایی که تجاوز جنسی به کودکان حتا از سوی بستگان قربانی مسالهی شرمآور دانسته میشود، بسیاری قضیهها در خفا میماند.
همچنان تعداد زیادی از کودکان در وضعیت نامناسب به کارهای شاقه مصروف اند. با آنکه از نظر قانونی، کار شاقه توسط کودکان منع میباشد.
 
خانم برمکی میگوید: "38 درصد از طفلان ما امروز مصروف کار هستند. بیشتر اینها، مصروف کارهای شاقه میباشند که بالاتر از توان شان میباشد. این طفلها بیشتر به کارهای مثل کشت کوکنار، جمع آوری و تولید تریاک مصروف هستند، به قالیبافی مصروف هستند. به کارهای موارد نظامی استخدام میشوند".
 
براساس آمار کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان، 31 درصد کودکان از خدمات صحی محروم اند و از سوی دیگر، هزینهی خدمات صحی در کشور بالا است که بسیاری خانوادهها توان استفاده از آن را ندارند.
 
کمیشنر بخش حمایت از حقوق اطفال کمیسیون مستقل حقوق بشر میگوید 26 درصد کودکان از آموزش محروم اند. برعلاوهی عدم دسترسی به مراکز آموزشی و مشکلات اقتصادی، در برخی مناطق ناامن مکاتب براثر تهدید طالبان بسته شده اند و کودکان را از آموزش محروم کرده اند.

در همین حال، ازدواج پایینتر از سن قانونی، دیگر مورد نقض حقوق کودکان است. براساس ارقام کمیسیون مستقل حقوق بشر، 48 درصد از ازدواجهای ثبت شده،  زیر سن قانونی صورت گرفته است. این درحالی است که در افغانستان موارد محدودی از ازدواجها ثبت میشود. در روستاها و مناطق دورافتادهی کشور، ازدواج در سن کودکی، یک امر معمول و پذیرفته شده تلقی میگردد.
 
مشکلات و دلایل افزایش خشونت
 
قانون از کودکان افغان حمایت میکند. قانون مدنی افغانستان، کنوانسیون حقوق طفل و قانون اساسی افغانستان، موارد زیادی را برای جلوگیری از خشونت و سو استفاده از کودکان ذکر کرده اند. اما، در افغانستان از یک طرف قانون تطبیق نمیشود، و از سوی دیگر در بسیاری از مناطق کشور عرف و عنعنات حاکم است و از قانون خبری نیست. به این دلیل، آگاهان مشکل اصلی را در حاکمیت عرف و عنعنات و تطبیق نشدن قانون میدانند.
 
فوزیه کوفی، عضو مجلس نمایندگان و از فعالان مدنی، میگوید: "قوانین افغانستان، مشخصا قانون مدنی افغانستان بسیار صراحت دارد، ولی متاسفانه برخوردی که صورت میگیرد، نه تنها در اطراف بلکه در شهرها هم، برخورد بیشتر برخورد عرفی است. یعنی ازدواجهای قبل از وقت که صورت میگیرد، براساس قوانین نیست، برخوردی است که عرف و عنعنات حاکم در جامعه و منطقه، ناشی از آن، (باعث آن) میشود".
 
خشونت علیه کودکان نه تنها در سطح اجتماع که حتا در درون خانوادهها نیز دیده میشود. لت و کوب و تحقیر نمودن کودکان، حتا در خانوادهها و مکاتب یک امر معمول است، که گاهی برای تادیب صورت میگیرد.
 
برعلاوهی ناامنیها و عدم مصوونیت اجتماعی برای کودکان، خانم فوزیه کوفی فرهنگ معافیت از مجازات را عامل دیگر افزایش خشونتها علیه کودکان میداند.
 
کوفی میگوید: "(دلیل افزایش خوشنتها علیه کودکان) اول فرهنگ معافیت در مقابل متهمین و مجرمین، و کسانی دست به هر نوع خشونت علیه اطفال میزنند. دوم، فقر گسترده و رو به افزایش که اولین قربانیاش زنان و اطفال هستند. شما میدانید که در افغانستان هفتاد درصد مردم زیر خط فقر زندگی میکنند".
 
هرچند قضایای ثبت شده به سارنوالی راجع میشود، اما کمیشنر بخش حمایت از حقوق اطفال کمیسیون
مستقل حقوق بشر میگوید: "ناقض حقوق بشری اطفال و متخلفین تجاوزهای جنسی اطفال بیشتر مجازات نمیشوند و با استفاده از مصلحتهای سیاسی رها میشوند. این مشکلی است که تمام مردم ما از آن اطلاع دارند".
 
در سالهای گذشته در مواردی متجاوزین جنسی به کودکان، بعد از محکوم شدن، آزاد گردیده اند.
 
افغانستان در سال 1373 کنوانسیون حقوق طفل را امضا نمود. این کنوانسیون به امضای 193 کشور جهان رسیده است و دولتهای امضا کننده، متعهد به اجرای مفاد آن میباشند.

بر اساس گزارش شبكه‌ي امريكايي سي.بي.اس كودكان جديد‌ترين سلاح در جنگ خونبار كنوني افغانستان محسوب مي‌شوند.
به گزارش رسانه ها، شبكه سي.بي.اس امريكا در گزارشي اعلام كرد: طالبان و القاعده به كودكان جهت حمل مواد منفجره و انجام عمليات انتحاري عليه نيروهاي پيمان آتلانتيك شمالي (ناتو) در افغانستان آموزش مي‌دهد.


به موجب اين گزارش اين كودكان كه بعضا هفت سال سن دارند در زمينه‌ي استفاده از كلاشينكف و اجراي حملات با حمل مواد منفجره آموزش مي‌بينند.
روزنامه عربستاني عكاظ نوشت: طالبان بعضا كودكان افغان را براي حمل مواد منفجره فريب مي‌دهند؛ به عنوان مثال از عيدالله، كودك 11 ساله افغان خواسته شد كه يك سبد ميوه را كه در آن مواد منفجره جاسازي شده بود براي يكي از فرماندهان محلي كه با امريكايي‌ها همكاري مي‌كرد ببرد كه اين مواد منفجره در داخل سبد منفجر شد و عيدالله يكي از پاهايش را از دست داد.


يكي از فرماندهان ارتش امريكا گفته است اين امر ميزان آمادگي القاعده را در زمينه انجام هر عملياتي منعكس مي‌كند و نشان مي‌دهد كه القاعده هيچ توجهي به جان كودكان بيگناه ندارد.


به موجب اين گزارش، پدر و مادر كودكان افغان فرزندانشان را به ازاي وعده‌هايي از سوي طالبان و القاعده مانند اعطاي غذا، سرپناه به القاعده و طالبان مي‌فرستند.
در اين گزارش آمده است: طالبان از اواخر 2001 نيروهاي خود را بازسازي كرده و صدها حمله عليه دولت و مقرهاي ناتو صورت داده است.


ناظران معتقدند كه القاعده، طالبان را در وارد كردن شكست‌هايي به نيروهاي امريكايي ياري كرده است و اكنون القاعده و طالبان براي يك هدف يعني شكست امريكا در افغانستان مبارزه و با يكديگر همكاري مي‌كنند.

 

نقل :روزپرس

محققان می گویند: آزار جسمی یا عاطفی در دوران کودکی، روند پیر شدن بدن را تسریع می سازد.   

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز  به نقل از  بی بی سی نیوز ،  گروهی از محققان دانشگاه “براون” در این تحقیق، “تلومرها”را مورد مطالعه قرار دادند. آنان عنوان کردند قرار گرفتن در وضعیت  بدرفتاری در دوران کودکی سبب پیری زودرس سلول ها می شود.
محققین می گویند کودکانی که در دوران کودکی مورد بدرفتاری جسمی و روحی قرار می گیرند پس از بلوغ بیش از دیگران در معرض خطر پیری زودرس سلولی قرار دارند.

به گفته محققان: آزارهای روحی دوران کودکی موجب کوچک شدن بخش هایی از کروموزم های مسئول سلامت سلولی می شوند و در نتیجه در دوران بلوغ سلول ها در معرض پیری زودرس قرار می گیرند.

بررسی های دی ان ای ۳۱ فرد بالغ نشان می دهد، آن گروهی که در کودکی مورد بدرفتاری قرار گرفته اند بخشی از کروموزم های مسئول سلامت سلولی آنان، کم حجم تر از سایرین بوده است.
تلومرها، بخشهای محافظتی کروموزوم ها هستند که دی.ان.ای سلول را پایدار نگه می دارند، اما طولشان با بالا رفتن سن کوتاه می شود.
محققان در این مطالعه متوجه شدند که تلومرهای ۳۱ نفر که در دوران کودکی مورد آزار قرار گرفته بودند، سریع تر کوتاه شدند که این امر روند پیر شدن سلول ها را تسریع می کند.
با این وجود محققان هشدار دادند که این مطالعه باید بر روی گروه بزرگتری بررسی شود.
تلومرها بخش های نسبتا کوتاه دی.ان.ای تخصص یافته هستند که در انتهای کروموزم ها قرار دارند.
تلومرها شبیه پوشش پلاستیکی انتهای بند کفش ها هستند که از ریش ریش شدن بند کفش جلوگیری می کنند.
دکتر “اودری تیرکا” از دانشگاه براون گفت: کوتاه تر شدن طول تلومر با پیر شدن و ابتلا به برخی از بیماری ها ارتباط دارد.
هر بار که سلول تقسیم می شود، تلومرهای آن کوتاه می شود و سلول به مرگ نزدیکتر می شود.
مطالعات قبلی نشان داده اند که کوتاه شدن طول تلومرها زمانی که در معرض سمومی مانند تابش اشعه یا دود سیگار قرار می گیرند سرعت بیشتری پیدا می کند.
این مطالعات همچنین نشان داده اند که مشکلات روانی و تنش نیز تاثیر مشابهی دارند.
مطالعه اخیر که به تازگی انجام شده، نشان می دهد که آسیب های روانی دوران کودکی می تواند مشکلات مشابهی را در سال های بعدی زندگی بوجود آورد.
محققان مطالعه خود را بر روی افرادی انجام دادند که با وجود اینکه در کودکی مورد آزار قرار گرفته بودند، اما سالم بودند و در حال حاضر یا در گذشته علائمی از اختلالات روانی نداشتند.
به گفته محققان، برای تعیین تاثیر دقیق تنش های دوران کودکی بر پیرشدن سلولی به تحقیقات بیشتری نیاز است.